چندی پیش به داکترحفیظ شریعتی به علت هزاره بودن اجازه تدریس در دانشگاه کابل را ندادند وامروز بانوان خلبان را به علت هزاره بودن شان از پرواز منع میکنند.
تنها این دو مورد نیست، بلکه امروز هر هزاره وقتی برای کاری وارد اداره دولت فاسد کنونی میشود به علت هزاره بودن شان به بهانه های مختلف با انواع واقسام کار شکنی ها روبرو میشوند.

هزاره ها در دوازده سال گذشته انتحار نکردند، انفجار نکردند، جنگ نکردند. بلکه دانشگاه ساخت، درس خواندند، تحصیل کردند، آموزش دیدند و صلح، مدنیت وانسانیت را در پیش گرفتند. انگار در افغانستان با مدنیت و اعتراض های مدنی کار بجای نمیرسد وباید از قدرت و زور برای احقاق حقوق خود استفاده کرد.

سکوت در برابر این روند خطرناک است. وقتی در برابر این وضعیت اعتراض جدی وجمعی صورت نگیرد در دراز مدت آدما کرَخت شده و با این تبعیض خو میگیرند. همچنان که فساد اداری ورشوه ستانی در اذهان جمعی مردم افغانستان پذیرفته شده است و مردم هیچ اعتراضی نمیکند.

حال سوال این است که:
چرا مردم ما در برابر تبعیض قومی که هر روز با آن به اشکال مختلفی روبرو هستیم خفه خون گرفته ایم؟
چرا سکوت کرده ایم؟ چرا اعتراض نمیکنیم؟ چرا دولت را تحت فشار قرار نمیدهیم؟

تا بکی این روند را تحمل کنیم؟
آیا بدنیا آمده ایم تا ما تحمل کنیم ودیگران بر ما تحمیل کنند؟