به نظرم هر فردی که در جغرافیای افغانستان بدنیا آمده باشد از بدو تولد یک همراه دایمی و وفادار باخود دارد و این همراه وفادار "مشکلات" است.
پس بهتر است بجای ناراحتی وپریشانی از روبرو شدن ودیدن این همراه؛ باهاش رفیق شویم.
همیشه با لب خنده ازش استقبال کنیم. نفس عمیقی کشیده با خونسردی تمام از راه های منطقی راضی اش کنیم تا تنهامان بگذارد.

البته نباید نادیده گرفت که اگر از روبرو شدن با این دوست نا امید نشویم، همین رفیق باوفا در ساختن ما هم نقش دارد، به ما بلند شدن از زمین، مبارزه کردن و... را می آموزد.